รู้สึกเหมือนย่ำไปย่ำมาอยู่กับที่
ทั้งๆที่ตั้งใจจะเดินไปข้างหน้า
พยายามวิ่ง เพื่อที่จะไปให้ได้เร็วที่สุด
แต่มันยังเหมือนเราวิ่งอยู่กับที่

เพราะขณะที่วิ่ง เรามักจะหันกลับไปมองข้างหลังอยู่ตลอด

และภาพที่เห็นจากการมองย้อนกลับไปข้างหลัง
มีแต่จะฉุดให้เราถอยกลับไป แทนทีจะได้ก้าวไปข้างหน้า

 

 

เราสองคน
ต่างมีสิทธิ์ที่จะคิดถึงอดีตของตัวเอง
แต่เราต้องมั่นใจ ว่าเราจะไม่มัวพะวงกับอดีต
จนไม่ได้ก้าวต่อไปข้างหน้ากันเสียที